kinderen

Met ons bezoek (januari 2004) aan de kleine dorpjes in Oost-India kwamen we honderden kinderen tegen die heel nieuwsgierig waren naar die blanke mensen.

Wat kwamen wij daar doen? Was er gevaar? Hadden we misschien iets voor hen bij? Konden ze ons eens even aanraken of konden wij hen even vanalles vertellen over het verre westen?

Toch waren ze allen steeds aan het lachen. Onmiddellijk staan de kleintjes recht en beginnen een liedje te zingen of een toneeltje op te voeren.

Soms kwamen alle klassen bijeen op de speelplaats in de brandende zon en vertelden we wie we waren en vanwaar we kwamen. Daarna konden ze vragen stellen en weet je wat die vragen waren?

Waar ligt België? Hoe leven jullie daar? Is het daar ook altijd warm? Welke kleding dragen jullie meestal? En als het koud is? Wat is sneeuw? Wat eten jullie? Hoe zien jullie huizen eruit? Als het koud is hoe verwarmen jullie de huizen? Hebben jullie ook bomen? Rijden er auto's en bussen? Zijn daar veel kinderen? Gaan die ook naar school en tot welke leeftijd? Wat doen ze daarna? Wat doen de meisjes? En nog veel meer?

In 2007 gingen we terug en eerlijk gezegd was er niet echt veel veranderd aan de situatie zoals hierboven beschreven.
Wat mij wel opviel was dat er veel meer kinderen naar school gingen, dat de ouders stilaan inzien dat naar school gaan, een opleiding volgen en afstuderen wel degelijk resultaat geeft en een beter toekomst garandeert. In de vrouwengroepen die we bezochten beloofden de moeders plechtig hardop, aan ons, om hun kinderen naar school te laten gaan. Dat is echt wel fantastisch hé!!! Recht op studeren.

In Warangal, wat reeds een redelijk grote stad is, kwamen we ook een tehuis tegen met HIV besmette kinderen waarvan de ouders gestorven waren.
De grootouders of andere familieleden zijn bang van de ziekte en dumpen de kinderen in het tehuis of aan het station. De zusters die voor hen zorgen gaan elke dag door de stad en naar het station want de meeste kinderen worden daar achtergelaten. Het is heel zielig, je zou ze zo knuffelen, gelukkig zorgen de zusters heel erg goed voor hen, maar het is toch steeds weer verdrietig als ze van één van deze weesjes afscheid moeten nemen.

Lang geleden leefde er een koning, Satvan genaamd. Op een dag werd hem door een astroloog de volgende voorspelling gedaan: "Bij de nieuwe maan van de maand Kartik zal klokslag twaalf uur de dood tot je komen in de vorm van een slang.
Er is maar één manier om het lot te keren. Aan elk van je onderdanen moet je de opdracht geven dat ze op die dag hun huis grondig schoonmaken, de straten vegen en dat ze 's avonds hun huis aan de buitenkant rijkelijk verlichten met diya's. Ook jouw paleis moet schoongemaakt worden en je moet het versieren met talloze lichtjes. Binnen moet je vijf diya's plaatsen,
een voor de deur van je slaapkamer, en vier rondom je bed. Als de lamp voor je deur uitgaat zul je je bewustzijn verliezen. Dan zal de slang binnenkomen. Zeg tegen je vrouw dat ze hem moet verwelkomen met een lied en dat ze hem rijst en suikergoed moet aanbieden."

Koning Satvan nam deze voorspelling ter harte en zorgde ervoor op de bewuste dag alles in gereedheid te hebben zoals de astroloog hem gezegd had.
De huizen en de straten waren brandschoon en overal brandden er diya's. Van een afstand leek het paleis wel uit sterren te zijn opgetrokken.

Toen de slang dan ook in de slaapkamer van de koning gekomen was, voelde hij zich zo vereerd met dit grandioze welkom, dat hij tot de koningin sprak:
"Doet u een wens, vraag wat u wilt en het zal in vervulling gaan." De koningin zei: "Het enige wat ik wens is een lang en gezond leven voor mijn echtgenoot."
De slang antwoordde: "Het ligt niet in mijn vermogen om gehoor te geven aan uw verlangen. Yama, de god van de dood beslist over leven en sterven, maar ik zal alles doen om uw man te helpen ontsnappen aan zijn noodlot. Intussen moet u waken bij zijn lichaam."

En na deze woorden nam de slang de ziel van de koning mee naar het rijk der doden. Toen hij bij Yama was aangekomen werd het boek over het leven van de koning te voorschijn gehaald. Daar waar genoteerd werd hoeveel jaren de koning nog te leven had, stond een nul geschreven. Zonder dat iemand het zag zette de slang er een zeven voor. Yama kreeg de papieren en begon te lezen. Maar nauwelijks was hij begonnen of hij sprak: "Ik zie dat deze man nog zeventig jaar tegoed heeft, breng zijn ziel onmiddellijk terug!" De slang keerde terug naar het paleis met de ziel van de koning. Deze ontwaakte uit zijn tijdelijke dood en leefde nog zeventig jaar.

Ter herinnering aan deze gebeurtenis stelde hij de viering van Divali, het feest van het licht in.

* * * EINDE * * *

Samenvatting: Een astroloog voorspelt koning Satvan de dood, waaraan hij alleen kan ontkomen als zijn onderdanen hun huizen schoonmaken en met lichtjes (diya's) versieren. Vanaf dat moment wordt het feest Divali (het feest van het licht) gevierd.
Toelichting: Divali is een belangrijk religieus feest van de hindoes. Dit feest wordt overal op de wereld elk jaar gevierd door hindoes van diverse stromingen. Het is ook het feest van het Licht, van de overwinning van het Goede op het Kwade, van het Licht op de Duisternis.

Divali is afgeleid van het Sanskriet woord Dipavali en betekent 'een rij van lampjes’. Kenmerkend voor dit feest is dat een ieder na zonsondergang in en rondom zijn huis kleine olielampjes (diya's) plaatst.

Maak van klei een schaaltje met opstaande randen. Laat de klei drogen en hard worden. Je kan ze ook versieren met kraaltjes of lovertjes voordat de klei hard is.

Schilder dan het gedroogde potje in mooie kleuren en figuurtjes. Als alles droog is zet je er een theelichtje in en klaar is kees.

Deze gegevens werden gedeeltelijk uit "wereldwijs van de organisatie Missio" genomen.

Neem je 6 meter lange sari stof nu achter je rug langs vast. De rest van de stof leg je rechts van je op de vloer. Neem met je rechterhand de stof beet en steek in de onderrok of een rond je taille gewikkelde koord vast .

Nu komt het moeilijkste. Je moet de helft tot tweederde van de nu resterende stof met de linkerhand in ordelijke plooien vouwen en tussen de tailleband stoppen. In India geldt: zo te platter de plooien, zo te deftiger de dame! De grote kunst is om te weten hoeveel stof je weg moet vouwen. Dit wordt een kwestie van een paar keer uitproberen.

Indiase volksvrouwen wikkelen de stof razendsnel in achtjes rond duim en pink, waarbij ze de hand flink gespreid houden. Afhankelijk van de streek (of de stam) worden de plooien of middenvoor, of even voorbij het midden, of op de linker heup gedragen. Heb je de plooien op hun plaats gekregen, dan wordt de flap op taillehoogte in de rug van de linker naar de rechter heup gehaald. De flap moet netjes worden geplooid zodat hij smal genoeg wordt om op de schouder te blijven hangen.

De flap wordt nu van achteren naar voren gehaald en over de schouder gelegd.Daar kan hij worden vastgemaakt met een veiligheidsspeld of een sierlijke speld.

Kinderen