Reizen

2010

FOTO's

Verslagen:

Eerste verslag (8/7/2010) door onze Wanakkamreizigers vanuit India.

Voor wie het nog niet was opgevallen, onze teamleden vertrokken op 30/6/2010 naar India.
Route = zie ons vorige boekje.
Na een goeie en lange vlucht zijn we aangekomen na  30 uren,  in Guwahati - Assam
we werden direct onthaald door een enorme regenbui ( regenseizoen)
Groot was onze verbazing toen we in de jeep stapten, samen met de zusters die ons kwamen ophalen, dat ons nog een rit van 8 uur te wachten stond.  Het werden er uiteindelijk maar liefst 11.30 uur . Wegen ( ??? ) op sommige plaatsen bijna onberijdbaar.  

Na een min of meer goeie nacht  brengen we een bezoek aan een eerste Wanakkam project - een afgedekte droogplaats voor de kleding van de internaatskinderen.  Door het zeer vochtige, warme, klamme klimaat droogt het hier bijna niet. ( een droogkast zou hier pas echt op zijn plaats zijn )

Bij zuster Cornelia bezochten we ons project van 40 kinderbedden. In de kleine, overvolle, te warme slaapplaats, beschikken de kinderen nu eindelijk over een degelijk bed.
Deze kinderen verblijven hier omdat de ouders werken in de theeplantages. Deze mensen worden uitgebuit en hebben een inkomen van amper 45 INR per dag. Kinderen kunnen dus geen schoolgeld betalen.

Het krioelt in Assam van de militairen, omdat Assam omgeven is door Butan, Myamar en China, hier heerst constant een alarm fase.
Een rit van ong 4 uur, vanaf het vliegveld van Guwahati, en wij die dachten dat we alles gezien hadden . De laatste 14 km = 1.30 uur botsen en schudden samen met zuster Mary Matthew, we kenden haar toen nog niet, een klein, gedrongen zusterke , maar .... wacht maar.
We werden onthaald bij de parochiepriester, in een mooie pastorie . Mannen slapen bij de priesters, de vrouwen bij de zusters.

Maandag 5 juli, na het ontbijt wandeling door het dorp. Het oude dispensarium werd 3 jaar geleden verwoest door een kudde van 13 olifanten . In 2008 werd een nieuw dispensarium gebouwd met steun van een Duitse artsenvereniging.
 
Wanakkam steunt dit project reeds een 5 tal jaren door de aankoop van de medicijnen.
Hier doet ons zusterke Mary Matthew wonderen. ONVOORSTELBAAR, ginder noemen ze haar de nieuwe Gandhi, wij noemen haar de " lachende non " altijd lachend.  Deze zuster zal voor altijd in ons geheugen blijven, deze figuur in onmogelijk te vergeten. Rondlopend op versleten sandalen, 5 maten te groot, waggelend met haar kleine gedrongen figuur, maar nooit moe.
We zijn met haar en 2 andere zusters naar een afgelegen dorp geweest. Daar heeft ze niet minder dan 225 patiënten onderzocht, en van medicatie voorzien. Een project en een zuster om in hoofdletters te schrijven.
 
Woensdagmorgen dan naar de luchthaven  waar onze groep is opgesplitst. Fr. Jos is intussen doorgereisd via Calcutta naar Orissa waar zuster Leelamma hem met open armen heeft ontvangen.
Wij (Rosette,Wiske, Jan, Jos) zijn dan via Mumbai en Hyderabad doorgereisd naar Warangal.


Het besluit van het eerste deel ( Assam)  is overweldigend, een prachtige streek, enorm groen, prachtige mensen, fijne projecten, maar owee  logistiek een nachtmerrie. Maar we hebben het overleefd ondanks een 6 dagendurende sauna. 
Vele hete groetjes van ons uit India
RWJJ


Tweede verslag (12/7/2010) van Fr. Jos bij Fr. Jozef en Sr. Leelamma.

Enkele ervaringen van fr. Jos in Bhubaneswar:

In de ruimte is de kortste afstand de kromme gebogen lijn. India is daarvan een overtuigend bewijs.
Vandaar kwam ik terecht bij een oud Vlaams gezegde dat God recht schrijft op kromme lijnen of anders gezegd: in India schrijft men recht op kromme lijnen. Het is een boeiende en meeslepende ervaring die wij niet kennen....het gaat ons petje te boven.
- Bezoek in de stad van een kinderkribbe waar vrouwen hun pasgeboren baby’s achterlaten.
  Na een verblijf van drie maanden: mogelijkheid tot adoptie door Indische families.
  De zusters van moeder Theresa geven de baby’s een voorlopige naam.
- Bezoek aan een melaatsen tehuis o.l.v. de zusters van moeder Theresa: 200 melaatsen
  krijgen hier een liefdevolle verzorging. Sommigen blijven er voor altijd; anderen komen
  voor een korte opname en keren terug naar huis. Er worden ook amputaties verricht door een
  hindoe arts die gratis werkt voor de zusters.
  Het is plezante en lachende gemeenschap die ons hartelijk begroet. Wonderbaar, zo  
  onwezenlijk en toch zo echt. Er is een grotere tolerantie van de maatschappij dan voordien.
  "The smile " is de beste remedie.
   In dit omheinde terrein hebben 5000 vluchtelingen maanden verbleven tijdens de woelige
   christen vervolgingen twee jaar geleden.

Van vrijdag op zaterdag nemen wij de nachttrein naar het klooster  van zuster Leelamma.
Zij zelf is voor het toenmalig geweld gevlucht en heeft zich drie weken verborgen gehouden in een verlaten school, samen met de kok en zijn vrouw. Een zuster is het slachtoffer geworden van een groepsverkrachting. Zij heeft sommige van de daders herkend en aangeduid met als gevolg dat zij, voor haar eigen veiligheid, tot op heden elke week van onderkomen verhuist. Rechtvaardigheid is hier voor sommigen onbestaande.

Vandaar ook dat wij onaangekondigd de dorpen willen bezoeken en voorzichtigheid onze hoofdbekommernis zal zijn. Fr. Jozef maant ons daartoe sterk aan. Prudentie
Ik stelde hem de vraag waarom hij en de zuster blijven werken in deze regio. In het evangelie staat toch, zei ik hem, dat je waar je niet welkom bent,  je het stof van je sandalen moet afschudden .....
Zijn antwoord: mijn enige passie is het geluk van de mens wie het ook is en daarom hebben wij als beweging gekozen voor de leuze: 'building peace '. Daartoe zet hij ook cursussen op.
Fr. Jozef vertrekt niet meteen van Jezus maar van algemene menselijke waarden : liefde, vergeving enz...Hij preekt niet met woorden maar met concrete daden van inzet en medeleven . Bewonderenswaardige man.
Leelamma vertelde me dat bij het begin van haar leven als zuster en als lerares zij niet zo gelukkig was. Onderwijzen behoorde niet tot haar wezen. Nu heeft zij bij de tribalen haar geluk gevonden en gekregen en is zij, door hen, iemand geworden naar Gods hart. Zij kan niet zonder de tribalen leven. Uiteindelijk heeft zij hier haar levensroeping gevonden.
Groetjes Fr Jos

Derde verslag ( 12/7/2010) van Rosette, Jan, Wiske en Jos.

Gisterenavond toegekomen op onze nieuwe verblijfplaats in Karimnagar.
Over ons verblijf in Warangal ( Andhra Pradesh )

Dinsdag 7 juli aankomst luchthaven Hyderabad, we weten niet wat we zien, we wanen ons ergens in de USA, een hypermoderne luxe luchthaven, splinternieuw, - het nieuwe India ??? -

Er wacht ons een rit van 175 km naar Warangal, de wegen veranderen stilaan van een 
echte autostrade naar typische indische wegen, vol putten en koeien.
Father Leeno, staat ons met een brede glimlach op te wachten.
Het is nog steeds meer dan heet genoeg voor ons, gelukkig hebben we in ons verblijf iets dat moet doorgaan voor airco. Eten en slapen ( proberen tenminste, want s morgens staan we vol met beten allerhande.), het is het regenseizoen en het heeft de ganse nacht geonweerd en geregend.

Tijdens de periode van 8-11/7 (4dagen):

• We worden voorgesteld aan de mensen van de Lodi MSSS - het ontwikkelings-agenstschap waar we reeds jaren een goeie samenwerking mee hebben, en die onze projecten ter plaatse evalueren en opvolgen.
• Wij bezoeken onze projecten zoals huizenbouw, koeien, en vooral drinkwater-voorziening.
  Vooral deze projecten rond drinkbaar water doen ons heel veel deugd. Het zien van ganse dorpen die heel gelukkig zijn met drinkbaar - goedkoop - water zonder hiervoor km ver te moeten lopen.
  Als je ziet hoe een filterinstallatie van 5000 Euro een gans dorp, alle dagen kan voorzien van gezond water en de mensen hiervoor bijzonder dankbaar en vooral gezond zijn, dat doet echt deugd.

Wij worden hier  keer op keer geconfronteerd met iets wat voor ons vanzelfsprekend is. WATER. 
Ons stortbad bvb bestaat uit een emmer water met een pot, en je staat telkens opnieuw versteld dat dit ook lukt ipv een gans bad met een paar honderd liters water .

• Eenvoudige huisjes, met 2 kamers, geen stoelen of tafels ( alles gebeurt op de grond ) is hier al een luxe - Wanakkam heeft ook een paar projecten waar we dergelijke huisjes gesponsord hebben voor de armsten in de dorpen .
• We hebben ook de waterput bezocht die door de collega,s van Rudy Verhulst werd betaald bij zijn overlijden. Een mooie gedenkplaat met zijn naam, een moment van intens verdriet.
• Bij een bezoek aan een klein afgelegen dorpje , waar we een aantal koeien hebben gesponsord werden we onthaald op een echt dorpsfeest.  Vele vrouwen kwamen getuigen dat hun leven drastisch is veranderd sinds zij deze koeien hebben, ze hebben melk voor hun kinderen, zodat deze gezond zijn en nu ook naar school kunnen, ze hebben ook een klein inkomen door de verkoop van de overschot aan melk. Opnieuw, schijnbaar kleine projecten, met heel veel positieve gevolgen voor de plaatselijke bevolking.
• Op de laatste dag in Warangal zijn we - op het einde van de wereld - een paar dorpjes met achtergestelde stammen ( Lambadi ) gaan bezoeken.
  Het is in deze dorpjes dat we - hopelijk - een groot project zullen kunnen realiseren met hulp van Caritas en de Vlaamse regering ( binnen een paar weken meer hierover)
  Het tergt alle verbeelding wat we hier te zien kregen.  Deze mensen leven in omstandigheden die je de dag van vandaag voor onmogelijk houd. Ze drinken - samen met hun dieren - van hetzelfde regenwater, geen wegen, maar een modderpoel.
  Onze tuinhuisjes zouden hier 5 sterrenhotels zijn.  Hutjes uit bladeren, ieder jaar opnieuw ingestort door de regen.

We hebben in deze streek 15 Wanakkam projecten bezocht,- daarbuiten werden we nog geconfronteerd met  een paar schrijnende situaties, zoals aidskliniek, palliatieve zorg voor bejaarden - (liggend op een bed zonder matras, zonder enige beschutting of privacy, gewoon wachtend op de dood, die hopelijk vlug komt. 

We kunnen echter vaststellen dat met jullie hulp hier dagelijks kleine wonderen gebeuren, meestal door de inzet van vele prachtige -  krachtige - figuren die hier hun leven geven voor anderen ( het evangelie in de praktijk )
Het is voor ons soms schrijnend om aan te zien dat we niet meer kunnen doen, maar anderzijds geven deze mensen met hun eeuwige glimlach ons de moed en de kracht om verder doen.

Met vele, lieve, groeten uit een warm India  - Wanakkam
Wiske, Rosette, Jan en Jos

Het is zover……de reizigers dromen zich klaar voor hun India – reis.

In zijn  klein mooi versierd boekje waarin Father Rogers Indische sayings (gezegdes) verzamelde, lees ik op blz 79

“Ik wil dit verhaal vertellen met een zucht:
Ergens heel lang geleden
splitsten twee paden
in het woud uit elkaar
en ik….
ik koos het pad dat het minst begaan was,
en daarom is alles
zo heel anders geworden.”

Eenmaal in India geweest wordt het leven niet meer als weleer…..het wordt een nieuw, een ander leven…..er blijven altijd enkele druppels water  hangen aan de binnenwand
van je hart. Je kunt het niet vergeten. Het maakt deel uit van je leven.
Het geeft een meerwaarde aan je geloof  en liefhebben.
Fr. Rogers en Fr. George zijn ons daarin voorgegaan en zij doen het nog steeds.
India: land dat zo’ n  schoonheid uitstraalt dat je er ellendig van wordt.
Het laat je niet los…. net als een infectie, een chronische ontsteking
welke op geregelde tijdstippen je overvalt en in haar greep houdt:
de kinderen van de zon; de glimlach op het gelaat van de armen;
de wuivende kinderhanden; het groot geloof in het kleine mosterdzaadje;
de vriendschap onderweg; de indringende rijke cultuur met haar exotische geluiden en kleuren; de shops als een lappendeken tegen de straatmuur geweven;
de armoede die op elke hoek van de straat jou in haar armen neemt;
de stem van de arme die zegt:

Onderweg functioneer je op twintig niveaus tegelijk, maar je hebt geen idee hoe.
Waarom gebeurt dit en waarom ben jij hier om het te zien?
Wat je ziet, is zo verbazingwekkend dat je dankbaar bent dat je leeft,
dat je zintuigen hebt waarmee je dit alles kunt waarnemen, ook al moet al dat zien, horen, ruiken en afvragen onvermijdelijk op niets uitlopen want de grens tussen feit en fictie is zeer dun.
Vandaar dat Kurt Price de stad Bombay durft typeren:
“ Hier is alleen een ingang, geen uitweg. “
De meeste Indiërs hebben echter een eigenschap die ik enorm in hen bewonder en waar ik gewoon jaloers op kan zijn: geduld, oftewel het vermogen om eenvoudigweg te bestaan, zorgeloos en onbevreesd. Dit is helemaal geen fictie maar een feit.

Fr. Jos

Beelden van de afscheidsviering op 26/6/2010.

Waar gaat de reis deze maal naartoe?

30 JUNI  -  27 JULI  2010

INFO
Wenst u tijdens de reis nieuws  te ontvangen zend dan uw email adres naar
wanakkamvzw@hotmail.com

Wie bezoeken we allemaal?

• 30 juni . Vertrek Zaventem : 7.10 uur  en via een tussenstop in Zurich naar  Mumbai met aankomst  om 21.40 uur.

• 1 juli : Vlucht Mumbai naar Guwahati ( Assam ) met aankomst om 11.20 uur waar de Zusters Ursulinen ons verwachten.

• 2 en 3 juli : Bezoek aan Wanakkamprojecten ( bedden, droogplaats voor klederen ) en inleefreis in Assam. Het is de eerste keer dat Wanakkam deze deelstaat – ASSAM – bezoekt

• 4, 5 en 6 juli : Transfer naar de Handmaids of Mary Zusters, bezoek aan het Dispensarium ( Wanakkamproject ) en inleefreis in Assam

• 7 juli : Opsplitsing en transfer.  Enerzijds reist fr. Jos via Calcutta en Bhubaneswar door naar Orissa, waar hij gedurende een tweetal weken bij zuster Leelamma en de plaatselijke bevolking zal verblijven.  Anderzijds zetten Rosette, Jan, Wiske en Jos hun reis verder om via Hyderabad (5) door te reizen naar Andhra Pradesh

• 8, 9 en 10 juli : Verblijf in Warangal, waar we met fr. Leeno een aantal van onze Wanakkamprojecten zullen bezoeken.

• 11, 12 en 13 juli verblijven we bij fr. Raja in Karimnagar waar we o.a. een Wanakkamproject rond HIV kinderen zullen bezoeken .

• Op onze weg naar het Guntur district stoppen we even in Khammam om kennis te maken met zuster Suseela, en een nieuw Wanakkamproject rond waterputten te bezoeken.

• 16, 17 en 18 juli worden we door fr. Showry rondgeleid in het Guntur district.  Ook hier heeft Wanakkam een aantal projecten , zoals waterputten, huizenbouw, sanitaire voorzieningen.

• Op 19 juli reizen we  via Coimbatore door naar de streek van Ooty, waar we een jaarlijks project
  ( dispensarium ) gaan bezoeken. We  verblijven er 2 dagen in het Udhagamandalam Social Service Society.

• 22, 23 en 24 juli : We genieten tijdens een 3 daagse safari van de prachtige fauna en flora van de Nilgiri Hills.
  
  
• 25 juli : Transfer naar Mumbai
  
  
• 26 juli : Blij weerzien met fr. Jos en zuster Leelamma in Mumbai
  
  
• 27 juli : Mumbai – Zurich – Brussel  ( aankomst 10.30 uur )

Wie zijn de reizigers?